[PHFic] " I can do this . " Elliot x Leo::Part III
posted on 31 May 2012 16:27 by werrianTitle: I can do this Part III .
Pairing : Elliot x Leo .
Fanfic Original : Pandora Hearts
Warning : Yaoi
Rate : NC21
มือเล็กยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาแนบใบหู ทันทีที่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เอลลิออธทิ้งตัวนอนลงบนเตียงหนาสีขาวด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย ไม่ใช่อะไรหรอก เพราะเสียงโทรศัพท์นี่แหละ ที่ขัดขวางความสุขระหว่างเขาและเด็กหนุ่มที่เป็นคนรับใช้หรือผู้ติดตาม ที่ขณะนี้กำลังรับสายโทรศัพท์อยู่
“ เอลลิออธ “
ลีโอขวักมือเรียกมาสเตอร์ของตัวเอง พลางถือหูโทรศัพท์สีดำ ดวงตาสีไพลินหันมาสนใจที่เสียงเรียกของเด็กหนุ่มร่างเล็ก ก่อนที่จะดันตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่งบนเตียง แล้วเดินไปที่โต๊ะวางโทรศัพท์
ร่างเล็กยื่นหูโทรศัพท์ไปให้ร่างสูงที่เดินมารับสาย ก่อนที่จะเดินสวนออกไป ด้วยความเร็วและความฉลาดของเอลลิออธไนต์เทรย์ ในจังหวะที่ร่างเล็กกำลังจะเดินออกไปจากจุดนั้น มือหนาแกล้งสะบัดไปแตะตรงอวัยวะด้านหลังส่วนล่างของร่างที่กำลังเดินออกไป แล้วค่อยๆออกแรงบีบเบาๆ ลีโอตกใจและสะดุ้งขึ้น ใบหน้าเป็นสีแดงก่ำ ตอบสนองด้วยการสาวเท้าก้าวเดินออกจากเด็กหนุ่มร่างสูง เอลลิออธแอบยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่เล็กน้อย แล้วเอ่ยปากทักไปยังอีกสายที่กำลังรออยู่จากโทรศัพท์
“ ฮัลโหล “
‘ เอลลี่~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ ‘
“ แค่นี้นะ -_- “
‘ อย่างเพิ่งวางสิ~ พี่มีธุระสำคัญอยากคุยกับเธอนะ ‘
เอลลิออธทำหน้าบึ้งตึงทันทีที่ได้ยินเสียง เออร์เนส ไนต์เทรย์ หรือพี่ชายของเขาเอง ดวงตาสีฟ้าหรี่ลง เมื่อได้ยินคำว่า ‘ ธุระสำคัญ ‘ จากเสียงของพี่ชายทางโทรศัพท์ ก่อนที่จะเอ่ยเสียงเรียบๆกลับไป
“ ธุระสำคัญ ? อะไรเหรอ “
‘ พรุ่งนี้มีงานเลี้ยงที่คฤหาสน์เรนส์เวิร์ธล่ะ ‘
“ ขี้เกียจไปอ่ะ -___- “
‘ เธอต้องไป เอลลี่ เพื่อเกียร์ติยศของไนต์เทรย์ ฉันกับคล็อธ แล้วก็วาเนสซ่าก็ไปด้วย สรุปนายต้องไปนะเอลลี่ ‘
“ อืม ... ไปก็ไป งานเลี้ยงเต้นรำงั้นเหรอ “
‘ บิงโก เอลลี่ เธอต้องหาคู่ไปเต้นรำในวันนั้นด้วย ‘
ดวงตาสีไพลินเหล่ไปทางเด็กหนุ่มร่างเล็กที่กำลังนั่งอ่านหนังสือเล่มหนาอยู่บนเก้าอี้ ร่างเล็กที่ไม่กี่นาทีที่แล้วถูกสวมใส่เพียงแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีดำแค่สองชิ้น บัดนี้ถูกเสื้อคลุมสีดำใส่ทับเข้าไปอีกชั้น ทำให้ดูสุภาพ เรียบร้อยขึ้น และเหมาะที่จะเป็นผู้ติดตามหรือคนรีบใช้ของเอลลิออธ ไนต์เทรย์
ร่างสูงเปลี่ยนความสนใจมาที่โทรศัพท์อีกรอบ หลังจากที่ลีโอรู้สึกถึงการจับจ้องมองของมาสเตอร์ของตัวเอง เอลลิออธยืนคิดอะไรอยู่สักพัก ก่อนที่จะเอ่ยพูดกับคนทางสายโทรศัพท์อีกรอบ
“ ต้องเป็นผู้หญิงหรือไง ”
‘ นายโตแล้วนะเอลลี่ !!!!! ต้องผู้หญิงสิ ดีไม่ดี ผู้หญิงคนนั้นอาจจะกลายเป็นคู่หมั้นของนายก็ได้ ฮะๆๆๆๆ วันนี้กลับมาบ้านก็ได้นะ ไปล่ะ บายน้องรัก~ ‘
“ ห้ะ !? เดี๋ยวก่อนสิ เออร์เนส !!
ตู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ...
คู่หมั้นงั้นเหรอ .....
“ ชิ ไร้สาระ “
มือหนาวางหูโทรศัพท์ลงบนโทรศัพท์ ร่างสูงหลับตาลงเบาๆ แล้วถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่จะทิ้งตัวลงบนเตียงนอน ลีโอเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ แล้วหันไปมองร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียง มือเล็กขยับแว่นเล็กน้อย แล้วค่อยๆปิดหนังสือลงเบาๆ เด็กหนุ่มลุกขึ้น หลังจากที่วางหนังสือเล่มหนาไว้บนโต๊ะ ไปยังเตียงนอนสีขาวที่มีร่างหนึ่งนอนแผ่อยู่ ลีโอนั่งตรงขอบเตียง พลางหันมามองเอลลิออธที่กำลังนอนด้วยอาการเบื่อหน่าย ก่อนที่จะเอ่ยถามออกมา
“ ท่านเออร์เนสพูดว่าอะไรเหรอ เอลลิออธ “
“ พรุ่งนี้มีงานเลี้ยงเต้นรำน่ะ .. ต้องหาคู่อีกด้วย น่าเบื่อชะมัด “
“ ไม่เห็นหน้าเบื่อเลย หล่อๆแบบนายหาคู่ได้อยู่แล้วล่ะ ฮะๆๆๆๆๆๆๆ “
“ ฉันไม่ได้หมายถึงความหมายนั้นสักหน่อย ลีโอ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! “
เอลลิออธตะโกนเสียงดัง พลางลุกขึ้นมานั่งบนเตียงอย่างรวดเร็ว ทำเอาลีโอที่นั่งอยู่ตรงขอบเตียงตกใจขึ้น เด็กหนุ่มร่างสูงทำสีหน้าไม่ค่อยพอใจ ดวงตาสีไพลินดูเยือกเย็น ทำเอาผู้ติดตามถึงกับนิ่งไปทีเดียว เรื่องแค่นี้ทำไมต้องโกรธด้วยนะ ?
“ ความหมายนั้นคืออะไรล่ะ เอลลิออธ “
……….
………
ความหมายนั้นก็คือ ..
“ ฉันอยากให้นายมาเต้นรำกับฉัน ลีโอ “
ฉ่า ....
ความร้อนปะทะเข้าที่ใบหน้าอันเรียวงามของเด็กหนุ่มร่างเล็กอย่างรวดเร็ว ทำให้ใบหน้าเป็นสีแดงก่ำ ลำตัวของลีโอสั่นเทาเล็กน้อย มือเล็กกุมผ้าปูที่นอนเล็กน้อย ตอนนี้เด็กหนุ่มดูสับสนและถูกความร้อนเข้าปะทะ จึงทำให้ทำอะไรไม่ถูก
อะ.... อะไรกัน ...
“ ลีโอ ... “
พรึ่บ !!!!!!!!!
ลีโอรีบตั้งสติ แล้วปาหมอนสีขาวที่อยู่ใกล้มือใส่หน้าคนตรงข้าม หลังจากที่เอ่ยปากเรียกชื่อของตัวเอง เด็กหนุ่มร่างสูงนิ่งไปสักพักให้หมอนนุ่มสีขาวไหลลงมาตามใบหน้า แล้วจ้องมองเด็กหนุ่มร่างเล็กผู้ที่เป็นคนปาหมอน ก่อนที่บทสนทนาจะเริ่มขึ้น
“ นายแกล้งโง่หรือเปล่า เอลลิออธ !!! “
“ ฉันไม่ได้แกล้ง ทำไมฉันต้องแกล้งนายเกี่ยวกับเรื่องพันนี้ด้วยล่ะห้ะ !!!!!!!! “
“ ก็ในเมื่อคู่เต้นรำต้องเป็นผู้หญิง !!!! แต่ผมเป็นผู้ชาย และผมก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปเต้นรำกับนายอีกด้วย เพราะ ผมเป็นแค่ผู้ติดตามกับคนรับใช้เท่านั้น !!!! “
“ แล้วไงล่ะ ผู้ติดตามกับมาสเตอร์เต้นรำก็ไม่ได้หรือไง “
“ มันคนละชั้นกันนะ เอลลิออธ !!!!!!! “
“ เหอะ ถ้าเรื่อง ‘ นั้น ‘ มาสเตอร์กับผู้ติดตาม ทำกันได้ แค่เต้นรำไม่น่าจะเดือดร้อนอะไรนี่ “
เอลลิออธพูดออกมาแบบหงุดหงิดเล็กน้อย พลางเท้าคางแล้วเหล่หางตาไปทางอื่น ลีโอตกใจกับคำพูดของมาสเตอร์ของตัวเอง เด็กหนุ่มก้มหน้าลงเล็กน้อย แล้วคิดอะไรบางอย่าง ถึงจะทำเรื่องพันนั้นไปแล้วก็จริง แต่เขาเองก็ยังยอมรับไม่ได้ ผู้ชายกับผู้ชาย หากรักหรือมีความสัมพันธ์เกินเพื่อนก็จะดูเป็นตัวประหลาด บางทีอาจถูกรังเกียจ โดยเฉพาะเอลลิออธ ใช่แล้วล่ะ ลีโอเองก็ไม่อยากให้เอลลิออธเป็นข่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้เหมือนกัน
“ ตกลงนายจะเต้นรำกับฉันในคืนพรุ่งนี้ไหม ? “
“ ไม่รู้สิ ... “
ก็อยากเต้นรำด้วยอยู่หรอกนะ ...
แค่ไม่อยากให้เป็นเต้นรำกับคนอื่นด้วย ...
ห้ะ .... อะไรนะ ...
“ เอาเถอะ ยังไงนายก็ไม่ค่อยชินกับงานพวกนี้อยู่แล้วนี่ . “
“ เออ ... เอลลิออธ .. “
“ ฉันให้เวลานายคิดก่อน 5 โมงเย็นของวันพรุ่งนี้ละกัน “
เด็กหนุ่มร่างสูงเอ่ยพูดออกมา ก่อนที่จะลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยังประตู แล้วเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆ ทิ้งให้เด็กหนุ่มร่างเล็กนั่งอยู่บนเตียงสีขาวคนเดียว ลีโอนั่งครุ่นคิดอย่างหนัก ใจก็อยากไปอยู่หรอกนะ แต่ว่าเขาเป็นผู้ชาย ชายแท้ด้วย แค่รูปลักษณ์อาจเหมือนผู้หญิงเฉพาะบางส่วนเท่านั้น
“ อ้า ~ … นี่เราคิดออะไรอยู่ “
ลีโอเสยผมสีดำของตัวเองขึ้นเบา แล้วค่อยๆหลับตาลง ...
แอ๊ด ...
ประตูไม้ถูกเปิดเพียงเล็กน้อย ตามมาด้วยเสียง ทำให้ลีโอเปลี่ยนความสนใจมาที่เสียงของประตูนั้น เด็กหนุ่มร่างเล็กเบิกตากว้างทันทีที่เห็นมือออกมาทางประตู ก่อนที่จะตามมาด้วยใบหน้าอันเรียวงามของเอลลิอธไหนต์เทรย์ ที่โผล่หน้าออกมาทางประตู ทำเอาลีโอตกใจเล็กน้อย เด็กหนุ่มร่างสูงที่หลบตัวซ่อนไว้ภายหลังบานประตูเอ่ยคำพูดออกมา
“ เอ้อ ลีโอ เรื่องนั้นน่ะ นายจะแต่งหญิงมาเต้นรำกับฉันก็ได้นะ ฉันไม่ขัด “
“ คะ .. ใครจะไปทำกันเล่า !!!! “
แอ๊ด ~
ประตูได้ปิดลง ภาพของเอลลิออะ ไนต์เทรย์ หายไปจากจุดนั้น ลีโอหน้าแดงเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าเขินอายอย่างเดียวหรอกนะ มีหลายๆอย่างปะปนกันไปมาจนเผลอทำให้เด็กหนุ่มเลือดขึ้นหน้า แต่แค่นิดเดียวเท่านั้น เพราะที่เหลือถูกเก็บไว้ในใจของลีโอหมดแล้ว
ให้ตายสิ ... ทำไมมันปวดหัวขนาดนี้ ...
“ ออกไปเดินเล่นหน่อยก็ดี .. “
ร่างเล็กลุกขึ้นยืน จัดทรงผมของตัวเองและการแต่งกายให้ดูดี ช่วงนี้เป็นวันหยุดไม่มีเรียน จึงไม่ต้องแต่งเครื่องแบบนักเรียน และสามารถเดินเข้าออกหอหรือออกนอกโรงเรียนได้ตามอิสระ เด็กหนุ่มก้าวออกจากห้องของตัวเองไปอย่างเงียบๆ
ลมเย็นพัดไปมา ทำให้ต้นหญ้าและต้นไม้ สั่นไหวไปตามแรงลม แสงแดดอ่อนๆส่องไปทางกลุ่มดอกไม้เล็กๆ ดูมีสีสันไปตามธรรมชาติ ลีโอเดินก้าวเข้ามายังบริเวณนั้น เป็นสถานที่คล้ายๆสวนเล็กๆในอานาเขตของโรงเรียน แต่ไม่ค่อยมีใครมาหรอกนะ เพราะที่นี่เงียบ และอยู่ไกลจากบริเวณหอและอาคารเรียน แม้ว่าจะมีทางเชื่อมก็จริงเถอะ ยังไงคนที่มาบ่อยที่สุดก็มีแค่เอลลิออธกับลีโอเท่านั้นแหละ
ลีโออ้าแขนรับลมที่พัดโชยมา เส้นผมสีดำพัดไปตามแรง เปลือกตาที่อยู่เบื้องหลังของแว่นสีขาวใสถูกปิดลง ริมฝีเล็กถูกคลี่ออกเป็นรอยยิ้มเล็กๆบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม ความเครียดหรือความไม่สบายใจลดลงไปมากพอสมควร ถึงแม้ว่าจะเหลือบางเรื่องที่เขายังเครียดหรือกังวลอยู่ แต่การทำกริยาแบบนี้มันทำให้เขาสบายใจ และหายเครียดมากกว่า
‘ ฉันอยากให้นายมาเต้นรำกับฉัน ลีโอ ‘
เสียงของเอลลิออธแล่นเข้ามาในความคิดของเด็กหนุ่มร่างเล็ก ลีโอลืมตาขึ้น พลางก้มหน้าลง แล้วครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่คนเดียว ท่ามกลางสวนสีเขียวที่เงียบสงบ
เต้นรำเหรอ ...
ผู้ชายกับผู้ชายน่ะ เต้นรำกันไม่ได้หรอก
แถมนายยังเป็นมาสเตอร์ของผมอีกด้วย
‘ เรื่อง ‘ นั้น ‘ มาสเตอร์กับผู้ติดตาม ทำกันได้ แค่เต้นรำไม่น่าจะเดือดร้อนอะไรนี่ ‘
มันเกี่ยวกันซะที่ไหนล่ะ !?
“ ผม ... คงทำไม่ได้หรอก “
“ ทำได้สิ “
พรึ่บ !!!
เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นหลังจากที่ร่างเล็กยืนพึมพำอยู่คนเดียว ลีโอรีบหันไปตามต้นเสียงนั้น แล้วตะโกนขานถามกลับไปยังหลังต้นไม้สูงใหญ่นั่น
“ ใครน่ะ !!!!? “
“ คิก ... โดนจับได้ซะแล้วสิ “
เรือนผมสีทองยาวสลวยปรากฏขึ้น ทันที่ลีโอตะโกนถามออกไป ชายหนุ่มวัยประมาณ 23 ปี เดินออกมจากด้านหลังต้นไม้ใหญ่ ในเครื่องแต่งกายเสื้อคลุมสีดำที่มีระบายตรงบริเวณด้านล่าง ลีโอเบิกตากว้างขึ้น เมื่อได้ร่างของเจ้าของเสียงนั้น
“ นะ ... นาย .... “
“ เหมือนจะได้คุยกันแบบนี้ เป็นครั้งแรก เนอะ ? “
ชายหนุ่มคลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวาน จนบางทีรอยยิ้มนี้อาจทำให้สตรีทุกคนหวั่นไหวก็เป็นไปได้ ลีโอยังตกใจไม่หาย ทำไมคนคนนี้ ถึงมาอยู่ที่นี่ได้
“ วินเซนต์ ..... ? “
เรือนผมสีทองยาวสลวย การยิ้มแบบนั้น และ .. ดวงเนตรสีรูบี้แดงสดทางด้านขวา ซึ่งอีกทางด้านซ้ายสีเหลืองทอง .. วินเซนต์ ไนต์เทรย์
:: To be Continuen ::
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
วินซ์ออกมาแล้วววววววววววววว #คุณน้องงงงงง
#อะไร
ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เวลามีคู่พี่น้อง ชอบแต่ตัวที่เป็นน้อง .__.?
(เพราะเมิงโลลิคอน#ผิด)
วินเซนต์ โคอิิชิ ฟรางดอน ซึคาสะ โมนิก้า เลน เอด้า etc. #โลลิ#ผิด
PART IV กำลังตามาค่ะ ติดตามตอนหน้าค่าาาาาา
อ่าาา แล้วก็ตอนนี้กำลังแต่งนิยายแฟนตาซีอยู่ ฮาาาา
ยังไม่จบหรอกค่ะ เพิง่เริ่มต้นเอง ตอนนี้เพื่อนบ่นว่ารออ่าน ขอบคุรที่รอน้า ;w;
ตอนนี้ขอตัวนะคะ เดี๋ยวไปเรียนต่อ เจอกันเอนทรี่หน้า บายค่าาาา ><
ป.ล. ขอบคุณที่มาคอมเม้นค่าาาา
ป.ล.2 วันนี้โดนครูโวยเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกแล้ว -__-
ป.ล.3 ดอกไม้ยังไม่ได้ซื้อ //พรากกก
ป.ล.4 วิสาขบูชานี้อย่าลืมไปทำบุญแล้วเวียนเทียนน้าาา
ป.ล.5 ช่วงนี้ฝนตก รักษาสุขภาพด้วยค่า เอลลิออธลีโอบันไซ!!!#อะไร
edit @ 31 May 2012 16:50:01 by ~[::werrian::]~
