[KHR] 4 in 1 Story This is My Question Chapter 14 {end 10069}

posted on 09 May 2011 11:42 by werrian
4  in  1  Story  This  is  My  Question   Chapter  14   ละเมอหรือพูดจริง? { end story 2 }
 
                 อา....พูดไปซะแล้ว...
 
                 .......
 
                 "หวังว่า....นายคงไม่ได้ยินที่ฉันพูดนะ....."
 
                 เบียคุรันพูดอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มที่แสนเศร้าของเขาเผยขึ้นบนใบหน้า
ของชายหนุ่มร่างสูง ทันทีที่มองร่างผอมทีเอาศีรษะมาพิงที่ไหล่ของเขาในยามที่
หลับไหล
 
                  นาย.....คงรักฉันไม่ได้สินะ....
 
                  "อย่าใส่ใจที่ฉันพูดเลย ฮะๆๆ นี่ฉันคงเพี้ยนไปแล้ว ฮ่าๆๆ"
 
                  "....Z z z...."
 
                   ไม่มีเสียงตอบรับจากผู้สนทนาตรงข้าม มีแต่เสียงลมหายใจแผ่วเบา
เข้ากับบรรยากาศยามราตรี ดวงดาวส่องแสงระยิบระยับตามท้องฟ้า เบียคุรัน
เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แล้วถอนหายใจเบาๆ
 
                    "เฮ้อ....ทำไมฉันถึงต้องคลั่งเพราะนายด้วยล่ะ...."
 
                     ทั้งที่นายเป็นมนุษย์เพศชายเหมือนฉัน....
 
                     ใบหน้ายามหลับไหลของชายหนุ่มดูงดงาม มีเสน่ห์  ถึงขนาด
ผู้หญิงคนอื่นเทียบไม่ติด  บางทีหากใครคนอื่นอาจจะคิดเขาเป็นผู้หญิงก็ว่า
ได้
 
                      "ทำไมน้า....."
 
                      "อือ...~"
 
                       เสียงครางของชายหนุ่มร่างผอมที่หลับอยู่ ร่างค่อยๆขยับตัวเข้า
มาใกล้ๆร่างสูง ทำเอาเบียคุรันที่นั่งนึกอะไรเพลินกลับสะดุ้งด้วยความตกใจ 
 
                       อะไรน่ะ....ละเมอ?
 
                      "............"
 
                      เสียงครางเงียบไป เบียคุรันถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่จะยิ้มบางๆ
 
                       "นายคงจะนอนไม่สบายถ้านายมานั่งพิงไหล่ฉันน่ะ"
 
                       "..........."
 
                       "งั้นฉันจะเป็นพานายไปนอนบนโซฟาเอง"
 
                        ชายหนุ่มยิ้มบางๆ ว่าแล้วก็ช้อนตัวร่างผอมขึ้นจากพื้นพรม แล้วเดิน
ไปที่โซฟา
 
                       ทำไมนายตัวเบาอย่างกับผู้หญิงล่ะ...
 
                                                             .
 
                                                             .
 
                                                             .
 
                         ...รู้สึกเหมือนตัวเองถูกอุ้ม....
 
                         ....ไม่มั้ง.... คิดไปเอง....
 
                         มุคุโร่คิดในใจก่อนที่จะหลับไปในห้วงความฝันต่อ เบียคุรันวางมุคุโร่
ไว้บนโซฟายังเบา จนแทบไม่ได้ยินเสียง แต่มันให้ความรู้สึกต่อคนที่หลับอยู่ ดวงตา
สีประหลาดหลี่ลงเพื่อมองคนที่อุ้มเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต 
 
                          เฮ้ย!..
 
                          มุคุโร่กรีดร้องตกใจอยู่ในใจ ทันทีที่เห็นชายหนุ่มผมสีขาวนั่งอยู่ข้างๆ
โซฟา  เพราะไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะมีน้ำใจถึงขนาดพาเขามานอนที่โซฟา
 
                          วันนี้มันเป็นไรของมันฟะ....
 
                          ตะ....แต่ก็ต้องขอบคุณมัน...ชิส์!
 
                          "นี่...ขอบคุณนะ.."
 
                           โอย...น่าอายชะมัด...
 
                           "หา......."
 
                           "อะ...อะไรน่ะ ก็ผมบอกว่าขอบคุณไง..!"
 
                           "ละเมอ...?"
 
                          ว่าแล้วเบียคุรันก็หันไปคิดอะไรเพลินๆต่อ ทิ้งให้มุคุโร่นั่งหงุดหงิด
อยู่คนเดียว ก็ที่จะนึกอะไรได้เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว
 
                           เขาพูดว่าอะไรนะ...
 
                           ' จะเป็นอะไรไหม '
 
 
 
                           'หากคุณ....เปลี่ยนจาก 'ศัตรู' มาเป็น 'คนรัก' ของผม...'
 
 
                            ตึก...ตึก.....ตึก...
 
 
                            อา....ทำไมใจมันถึงเต้นรัวล่ะ...
 
                            ใบหน้าอันขาวนวลของชายหนุ่มเริ่มมีประกายสีชมพูขึ้นที่หน้า
ของมุคุโร่ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยถามไปว่า
 
                             "นี่....... ขะ....ขอบคุณ......"
 
                              "!?"
 
                              เบียคุรันหันควับไปทางต้นเสียงที่ขาดเป็นสายๆด้วยความตกใจ
 
                               ละเมอหรือพูดวะเนี่ย...
 
 
                              "ที่รักผม....."
 
 
 
 
                               "ละเมอ!?"
 
                               หรือพูดจริงฟะเนี่ย....
 
 
                                 .........
 
 
                               "ผมไม่ได้ละเมอ!!!!! ผมพูดจริง!!!!!!"
 
 
                                "...มุคุโร่-คุง นายตื่นตอนไหนน่ะ ....."
 
                                ดวงตาสีม่วงเบิงขึ้นอย่างตกใจทันที่ชายหนุ่มที่หลับไหล
มาเป็นเวลานาน ตื่นขึ้น แล้วลุกขึ้นมานั่งบนโซฟา
 
                                "ราวๆตอนที่คุณพูดอะไรซักอย่างนี่แหละ......"
 
                                 "แล้วนายได้ยินไหมล่ะ"
 
                                เ