[KHRFic] " Patient " - D18 Part 2/2

posted on 30 Jul 2011 16:25 by werrian
วันเวลาว่างๆ .  .  .
 
เราก็มานั่งปั่นฟิคก๊านนนนนนนนส์ >[]<
 
ช่วงนี้เวอยุ่งมากเลยค่ะ ;w;
 
การบ้านเยอะมากกกก (โลกศึกษา GU ยังไม่ได้ทำเลย เหยดดดด )
 
ช่วงเวลานี้ ME ขออนุญาตแปะฟิค Part 2 นะจ๊ะ 
 
Part นี้ ออกจะดราม่านิดๆ เพราะ จขบ. ตั้งใจแต่งให้มาม่า ;w;
 
คำเตือน: เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวรักร่วมเพศ ซึ่งเวอแต่งให้อ่านได้ทุกวัย
แต่หากท่านไม่พอใจ หรือไม่ชอบ กรุณาออกจากหน้าต่างนี้ยังทันนะคะ
 
แปะกันไว้นะเครอะ =w=;
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 
Title: Patient
 
Pairing: Dino x Hibari ( D18)
 
 Fanfic Origin:  KHR  
 
Warning:  Yaoi 
 
Rate: -
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
                   ร่างที่นอนหลับไหลเป็นเวลา 1 วัน เริ่มมีเสียงครางออกจากริมฝีปากสีชมพู ดีโน่ที่ยืนอยู่
ข้างๆรีบจับมือของคนป่วยที่นอนอยู่บนเตียง ฮิบาริเหล่ตามาทางดีโน่เล็กน้อย แล้วหันกลับมาเหมือนเดิม
 
                   "  เคียวยะ !  นายฟื้นแล้ว  !  "
                   "   อืม  .  .  .  ที่นี่ที่ไหน .  .  .  . "
                   ฮิบาริค่อยๆดันตัวเองให้ลุกนั่ง  ส่วนชายหนุ่มร่างสูงรีบตั้งหมอนขึ้น เพื่อให้คนป่วยพิงจะได้ไม่เมื่อย ก่อนที่จะเอ่ยตอบ
                   "  โรงพยาบาลนามิโมริ  เมื่อกี้นายโดนรถชน ฉันเลยพานายมาที่นี่  "
                   ร่างสูงยิ้มบางๆแล้วนั่งลงข้างๆ  ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียงมองหน้าผู้สนทนาอย่างไม่เข้าใจ  ดีโน่เลิกคิ้วอย่างสงสัยทันทีที่เห็นคนที่ตนรักมองด้วยสีหน้าอย่างนั้น
                   .  .  .  .ทำไมหมอนี่ถึงต้องอ่อนโยนต่อฉันด้วย
 
                  "  มีอะไรเหรอ?  เคียวยะ  "
 
                  "  มีเหตุผลอะไร .  .  ถึงต้องช่วยฉัน  "
 
                   ดีโน่ได้ยิน เลย เอ่ยด้วยรอยยิ้มอันขี้เล่นของเขา ฮิบาริมองหน้าดีโน่ด้วยสายตาซื่อๆ
 
                  "  ฮะๆ  ถามอะไรแปลกๆ  ถ้าไม่ช่วย  คนน่ารักของฉันก็ตายสิ ฮะๆ  "
                  ร่างบางมองร่างสูงด้วยสายตาอันเฉียบคม ทันทีที่ร่างสูงเอ่ยคำพูดที่ไม่เข้าหูก่อนที่ก้มหน้าต่ำลง
 
 
                  "  ' คนน่ารัก ' ?  '  ของฉัน  ' ? "  ฮิบาริทวนคำอย่างสงสัย
                  "   ทำไมเหรอ? เคียวยะ "
                  "   นี่ . . .  ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ ... "
                  "   ว่ามาสิ  "
                  ร่างบางจ้องร่างสูงนิ่งๆ ก่อนที่จะเอ่ยคำพูดที่แสนเย็นชาออกมา

                     
                 "   ฉัน...กับนาย  เคยรักกันด้วยเหรอ . . .  "
 
                 . . . . . !!
 
                 ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้างขึ้น ร่างกายเกิดอาการแข็งแกร่ง มือที่ปล่อยตามสบาย กับกำและสั่นคลอ ชายหนุ่มก้มหน้าลง ด้วยสีหน้าอันสิ้นหวัง
                 ไม่จริง  . . . ไม่จริงใช่ไหม . . . !?
 
                  "  เคียวยะ . . . นายจำอะไรไม่ได้เลยเหรอ . . .  "
                  "  หึ  จำได้สิ แค่ฉันจำไม่ได้ว่าฉันเคยรักกับนายด้วย  " ฮิบาริแสยะยิ้ม
 
                   คำพูดที่เหมือนมีดอันแหลมคม ของคณะกรรมการคุมกฎ ทำให้ดีโน่ถึงกับเงียบ แล้วไม่พูดอะไร ก่อนที่จะยิ้มกลบใบหน้าอันตกใจ แล้วกล่าวคำพูดออกมา
 
                   "  นั่นสินะ  ฉันคงเพี้ยนไปเอง ฮ่าๆ   "
                   "   ใช่ นายเพี้ยน เจ้าสัตว์กินพืช = =  "
                   "    งั้นฉันขอตัวนะ ^^ "
 
                  ดีโน่รีบวิ่งออกจากห้อง แล้วเปลี่ยนจากสีหน้าที่ยิ้มแย้มเพื่อกลบเกลื้อนความตกใจ กลับมาเป็นสีหน้าที่ยังตกใจอยู่กับสิ่งนั้นอยู่ คำพูดของแพทย์ร่างเล็กแล่นเข้ามาในหัวของชายหนุ่ม
                  '  อาการนี้มีโอกาสเป็นมี 50 % '
                  '   แต่ความทรงจำบางอย่างอาจจะสูญหายไป  '
 
                  "   งั้นแสดงว่าความทรงจำที่เรารักกัน คงจะสูญหายไปสินะ . . . "
 
                  ร่างสูงพึมพำเบาๆในระหว่างวิ่ง พลางหลับตาด้วยความเจ็บปวด


   
- 18.45 น. ห้องพักเบอร์ 10069  -
 
                  ฮิบารินั่งเหม่ออยู่คนเดียวในห้อง ลมเย็นพัดเข้ามาทางหน้าต่าง ท้องฟ้ากลายเป็นสีส้ม บอกถึงเวลาในตอนเย็น 
 
                 . . . ทำไมหมอนั่นถึงยังไม่กลับมาอีกนะ . . .
                 . . . แล้วทำไมถึงต้องทำหน้าตาตกใจด้วย  . . .
                 . . . ก็ในเมื่อเราก็ไม่ได้มีอะไรกัน . . .
                       
                       
 
 
                  '  ขอบคุณที่รักฉันนะ!  '
 
 
 
                   "   โอ๊ย !  "
 
                   เสียงชายหนุ่มวัย 15 ปี ที่เหมือนกับเสียงคนที่กำลังนี่งเหม่อคนเดียวในห้อง แล่นเข้ามาภายในศีรษะของฮิบาริ ทำให้เกิดอาการแสบร้อนเพียงชั่ววูบ
 
                  เสียงเรา . . . งั้นเหรอ
                       

                       
 
 
                  '   ขอบคุณนะ    สำหรับวันนี้   '
                  '    ไม่เป็นไรหรอก เดทวันนี้   สำหรับนายโดยเฉพาะ  '


                       
 
 
                 ภาพคน 2  กำลังยืนคุยกันกลางถนนท่ามกลางจราจร แทรกซึมตามรอยเส้นที่แตกแขนงอยู่ในสมองของคนป่วยไร้ความทรงจำ คนป่วยใช้มือข้างขวายกขึ้นกุมหัวด้วยความเจ็บปวด
 
                   อา  .  .  .  . นี่มันคืออะไรกัน ตกลงเรื่องที่หมอนั่นพูดเป็นความจริง?
 
                   "  ฉัน . . . กับดีโน่เคยรักกัน ?  "

                         
                       
 
 
                   '  โครมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม  '
                   '   เคียวยะ !!!!!  '





              &nb