[PHFic] " I can do this . " Elliot x Leo::Part IV

posted on 11 Jun 2012 18:55 by werrian
ปร๊วดปร๊าด  กลับมาอัพฟิคต่อววว์ //ค่อก
 
 
 
อีเวอเป็นหวัดคร่ะห์  #ไอค่อกแค่กทั้งวัน
 
 
 
ช่วงนี้งานเยอะมาก เดี๋ยวมีจัดพานไหว้ครู #ที่ห้องกำลังวุ่นวายเลย ฮาาาาา
 
 
 
ตอนนี้มาแปะฟิคกันดีกว่าเนอะ?
 
 
คำเตือน: เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวรักร่วมเพศ ซึ่งเวอติด NC21 ไว้
แต่หากท่านไม่พอใจ หรือไม่ชอบ กรุณาออกจากหน้าต่างนี้ยังทันนะคะ
 
(กรอบขาวเล็กๆน้อยๆ UndecidedUndecided #ว้อททททททท )
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------
 

Title:  I  can  do this  Part IV .

 

Pairing :  Elliot x Leo .

 

Fanfic Original :  Pandora Hearts

 

Warning : Yaoi

 

Rate : NC21

____________________________________________________________
 

      กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว  เสียงรถม้าดังกึกก้องไปทั่วถนนใหญ่ในเมือง  เอลลิออธนั่งเท้าคางพลางมองบรรยากาศและวิวทิวทัศน์ที่อยู่ด้านนอกหน้าต่างที่ติดประตูรถของรถม้า   ส่วนอีกคนก็นั่งอุบเงียบมาตลอดทาง  ตั้งแต่เริ่มก้าวขึ้นรถม้าและออกเดินทางไปยังคฤหาสน์ไนต์เทรย์

 

              

               ลีโอนั่งอยู่ตรงข้ามกับเอลลิออธบนรถม้าสีดำ  พลางมองไปยังนอกหน้าต่างอีกด้านของรถม้า   ดวงตาสีทองปนดำทอดสายตามองไปยังบรรยากาศภายนอกเช่นเดียวกันกับมาสเตอร์ที่นั่งอยู่บนเบาะตรงข้ามกับตัวเอง    แต่ใจไม่ได้จดจ่อหรือให้ความสนใจกับบรรยากาศภายนอกหรอกนะ   ลีโอคิ้วขมวดเล็กน้อย ทันทีที่กำลังคิดถึงคำพูดของวินเซนต์  ไนต์เทรย์   ที่พูดกับเขาไว้เมื่อวานนี้

 

 

 

 

 

 

 

-เมื่อวาน  ประมาณเวลา 2.05 PM –

 

 

                 ร่างสูงในชุดสีดำกับเรือนผมสีทองที่ถูกปล่อยยาวสลวยดุจสตรีผู้งดงาม  ดวงตาของขวาเป็นสีแดงสดกับดวงตาข้างซ้ายที่เป็นสีเหลืองทอง  ดูงดงามและเรียกความสนใจให้ผู้คนไปอีกแบบ  ใช่แล้วล่ะ ชื่อของเขาคือ วินเซนต์  ไนต์เทรย์

 

 

                เด็กหนุ่มร่างเล็กหันมามองอย่างตกใจ  ไม่คิดเลยว่าคนอย่างวินเซนต์  ไนต์เทรย์  จะโผล่มาในที่แบบนี้ภายในอาณาเขตโรงเรียน   วินเซนต์หัวเราะเบาๆ  แล้วสาวเท้าเดินเข้ามาหาลีโออย่างใจเย็น

 

 

                “   คิก .. ไม่เห็นต้องตกใจขนาดนั้นเลยนี่  ผมน่ะ ไม่มีอะไรที่น่ากลัวหรอก “

 

                “   เออ ....  มีธุระอะไรกับเอลลิออธหรือเปล่า  “

 

                “    ถึงผมจะเป็นบุตรบุญธรรมของไนต์เทรย์  แต่จำเป็นเหรอ  ที่ผมมาที่นี่ เพื่อมาคุยเฉพาะเอลลิออธคนเดียวน่ะ  “

 

 

                 คำพูดนั้นถึงกับทำให้ลีโอเกิดความงุนงงเล็กน้อย  วินเซนต์ใช้ตาทั้งสองสีมองใบหน้าของเด็กหนุ่มร่างเล็ก  พลางยิ้มขำเงียบๆ  ก่อนที่จะเปิดบทสนทนาต่อให้สัมพันธ์กับบทสนทนาที่พูดค้างเอาไว้

 

 

                “   ไงล่ะ   เรื่องงานในคืนพรุ่งนี้น่ะ  ผมช่วยได้นะ   หากนายต้องการ  “

 

                “   เออ ... ไม่ดีกว่าครับ   รบกวนคุณเปล่าๆ  ผมขอตัวนะ  “

 

 

                ลีโอรีบปิดจบบทสนทนานั้น  เขาไม่อยากให้คนอื่นมายุ่งเรื่องเขากับเอลลิออธไปมากกว่านี้  เพราะมิฉะนั้น  ลีโอก็จะกลายเป็นตัวสร้างปัญหา  เด็กหนุ่มร่างเล็กรีบหันหลังกลับ แล้วรีบสาวเท้าเดินออกจากจุดตรงนั้น  ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนมองแผ่นหลังของร่างเล็กอยู่คนเดียว

 

 

                ร่างสูงหรี่ตาทั้ง 2 ข้างลง  ก่อนที่จะกระตุกยิ้มเล็กๆขึ้นที่มุมปาก เมื่อเห็นร่างเล็กรีบสาวเท้าเดินหนีออกห่างจากตัวเขา  ด้วยความเร็วของวินเซนต์ ไนต์เทรย์   มือหนาเอื้อมไปรั้งตัวของลีโอเอาไว้  ทำให้ร่างที่กำลังเดินหนีถอยแล้วเอียงไปตามแรงที่รั้งไว้จากด้านหลัง  ทันทีที่ร่างเล็กได้สัมผัสร่างของร่างสูง  วินเซนต์ยื่นหน้าไปใกล้ใบหูของลีโอ แล้วพูดกล่าวเบาๆ

 

 

                 “    อยากให้เอลลิออธไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นเหรอ ?  “

 

 

                “     พะ... พูดอะไรน่ะ !? “ 

 

 

                เด็กหนุ่มผละตัวออกจากวินเซนต์  แล้วมองด้วยสายตางุนงง  คำพูดของคนคนนี้กำลังหมายถึงอะไรอยู่   วินเซนต์ยืนยิ้มโดยไม่สนความงุนงงของคนตรงหน้า  ซึ่งมันทำให้คนตรงหน้ายิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่  

 

 

                “  นายคงยังไม่รุ้สินะ  งานเลี้ยงคืนพรุ่งนี้น่ะ ก็คล้ายกับการหาคู่หมั้นให้เอลลิออธนั่นแหละ “

 

               “   แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ  “ 

 

 

              ลีโอตอบออกมาแบบหน้านิ่ง  แต่ในใจกลับแตกต่างกัน  กริยาเช่นนั้นไม่สามารถปิดบังการมองเห็นของคนอย่างวินเซนต์ ไนต์เทรย์  ที่กำลงัยืนอมยิ้มเงียบๆอยู่ตรงหน้า

 

 

             แหม ... ปากไม่ตรงกับใจเลยนะ 

 

    

             “   ผมอยากให้น้องชายของผมมีความสุขนะ ถึงแม้ว่าผมจะเป็นแค่พี่ชายบุญธรรม “

 

 

             “    ....   “

 

 

             “    รวมถึงนายด้วย   ลีโอ   “

 

 

             ร่างสูงเอ่ยเรียกชื่อคนตรงหน้าเป็นครั้งแรก ทำเอาลีโอตกใจเล็กน้อย  ใจจริง  อยากรับความช่วยเหลือนี้อยู่หรอกนะ  เพียงแต่เขาสามารถไว้วางใจผู้ชายตรงหน้าได้หรือเปล่า  ก็เท่านั้นเอง

 

 

             “    นายรู้เรื่องหมดแล้วเหรอ  ..  “

 

 

             “     ก็นิดหน่อย  “ 

 

 

             วินเซนต์ตอบพลางยักไหล่เล็กน้อย  ตามภาษาคนอารมณ์ดี  แววตาของลีโอกำลังอยู่ในความลังเล   คำถามของวินเซนต์นี้มีแค่ 2  ตัวเลือก  1. คือการปฏิเสธ หากปฏิเสธไป  ก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับตระกูลไนต์เทรย์  เพียงแต่เขาอาจไม่กล้าไปเจอหน้าเอลลิออธ และในเวลานั้นเอง เอลลิออธอาจมีคู่หมั้นก็เป็นไปได้

 

             

             และตัวเลือกที่  2  คือการยอมรับความช่วยเหลือ จากวินเซนต์   แต่ความช่วยเหลือของวินเซนต์นั้น ไม่รู้ว่าจะมาไม้ไหน   เพราะ เขาเองก็ไม่ค่อยรู้จักตัวตนของวินเซนต์ ไนต์เทรย์สักเท่าไหร่   อีกอย่าง  บางทีอาจสร้างความเดือดร้อนให้ตระกูลไนต์เทรย์ก็ได้  แต่ว่า ....

 

 

              “   ความสุขของผมกับเอลลิออธ ?  “

 

 

               ชายหนุ่มวัย  23  ปี  พยักหน้าเบาๆแล้วยิ้มบางๆ  ก่อนที่จะใช้นิ้วเรียวไล่ตามหางตา ผ่านแก้มอันเนียนใสจนถึงคาง แล้วค่อยเชยขึ้นมามอง  พลางเปิดบทสนทนาต่อ

 

                

                “    ตอนนี้ขึ้นอยู่กับว่า .. คุณจะยอมรับความช่วยเหลือจากผมหรือไม่  “

 

 

              ลีโอหลบดวงตา 2 สีคู่นั้น  แล้วหันไปสนใจอย่างอื่นพลางลังเล  เกี่ยวกับความช่วยเหลือนั้น  จะรับหรือไม่รับขึ้นอยู่กับตัวเขาเอง   วินเซนต์ปล่อยมือที่เชยคางนั้นลง  ทำให้ใบหน้าของเด็กหนุ่มอยู่ในสภาพเดิมตามปกติ  แล้วยืนรอคำตอบจากผู้สนทนาตรงข้าม  

 

 

               “   รบกวนหน่อยนะ  “

 

 

                เด็กหนุ่มตอบ