[PHFic] " I can do this . " Elliot x Leo::Part V

posted on 26 Jun 2012 16:10 by werrian
ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก  //เบรก
 
 
วันนี้รีบเดินกลับบ้าน#ฝนตก มาอัพฟิค ฮรี่ยยยยย์
 
 
เอาล่ะ แปะฟิคเลยกันดีกว่า
 
คำเตือน: เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวรักร่วมเพศ ซึ่งเวอติด NC21 ไว้
แต่หากท่านไม่พอใจ หรือไม่ชอบ กรุณาออกจากหน้าต่างนี้ยังทันนะคะ
 
------------------------------------------------------------------------------------------------
 

Title:  I  can  do this  Part V .

 

Pairing :  Elliot x Leo .

 

Fanfic Original :  Pandora Hearts

 

Warning : Yaoi

 

Rate : NC21


--------------------------------------------------------------------------------
 

                   ตึก    ตึก   ตึก  ตึก

 

 

                   เสียงฝีเท้าดังขึ้นในโถงทางเดินของคฤหาสน์ไนต์เทรย์    ลีโอปลีกตัวออกห่างจาก

เอลลิออธหลังจากที่เดินลงจากรถม้าอย่างแนบเนียน  โดยไม่ให้มาสเตอร์ของเขารู้   ลีโอคิดว่า  การไปที่คฤหาสน์เรนส์เวิร์ธครั้งนี้  คงไม่ได้นั่งรถไปพร้อมกับเอลลิออธหรอก  เพราะต้องทำอะไรบางอย่าง

 

 

                     ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก

 

 

                    ประตูไม้เปิดออก  ทันทีที่คนที่อยู่ข้างในได้ยินเสียงเคาะประตูจากคนด้านนอก 

วินเซนต์ยิ้มเล็กๆเมื่อเห็นร่างเล็กที่เพิ่งเจอกันเมื่อวาน  ที่กำลังยืนก้มหน้าเล็กๆ 

 

 

                   “   ตรงเวลามากเลย  เข้ามานั่งก่อนสิ  “

 

 

                   ลีโอเดินเข้ามาในห้อง  ก่อนย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้เบาะนุ่มสีเข้มที่จัดวางคู่ไว้กับโซฟาสีเข้าเป็นชุดเดียวกัน  วินเซนต์นั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้าม มือหนาเท้าคางตัวเอง ดวงตาเนตรสองสีจ้องมองร่างเล็กใส่แว่นที่อยู่ตรงข้าม พลางยิ้มขำ 

 

 

                   “   เอาชาไหม  ? “

 

 

                   “   ไม่ล่ะ   เข้าเรื่องดีกว่าครับ  “ 

 

 

                   เด็กหนุ่มปฏิเสธการสนทนานอกเรื่องของวินเซนต์ ที่กำลังขำเล็กๆ ร่างสูงลุกขึ้นยืนแล้วเดินสังเกตรอบๆตัวของร่างที่นั่งอยู่ยนเก้าอี้ ที่กำลังเกร็งลำตัวด้วยความหวาดระแวงเล็กน้อย

 

            

                    “   น่าจะพอดีนะ  คิก ..“

 

 

                   คิ้วบางสีดำเลิกขึ้นด้วยความสงสัยกับคำพูดของชายร่างสูง  วินเซนต์ได้เอาแต่ยืนอมยิ้มแล้วเดินวนรอบๆเก้าอี้ตัวนั้นอีกรอบ  ทำเอาลีโอส่งสัญญาณให้หยุด  ร่างสูงใช้ดวงเนตรสองสีมองแว่นใสเล็ก  ก่อนที่จะใช้มือหนาถอดแว่นนั่น เผยให้เห็นดวงตาสีทองปนดำอันงดงาม ที่กำลังจะถูกปิดด้วยมือเล็ก  แต่ถูกหยุดไว้เพราะมือหนาอีกข้าง

 

 

                   “   อย่ายุ่งกับตาของผมได้ไหม  ... มันไม่เห็นจะดูดีตรงไหน .. “

 

 

                   “    สวยนะ ตาของนายน่ะ  เปิดไว้ ...  จะดีกว่า  “ 

 

 

                   ลีโอเอามือลงทันทีที่คนชั้นสูงอย่างวินเซนต์  ไนต์เทรย์ พูดแบบนั้น  อะไรจะเชื่องขนาดนี้  คงเป็นเพราะอยู่กับเอลลิออธก็เป็นไปได้  เพราะคนของไนต์เทรย์ ก็เป็นคนชั้นสูงกันทั้งนั้น วินเซนต์มองกรรไกรที่วางอยู่บนโต๊ะไม้  พลางหันมามองร่างเล็กอีกรอบ

 

 

                   จะยอมไหมนะ ...

 

 

                   “   จำเป็นเหรอ นั่นน่ะ “

 

 

                   “   ?  “

                

         

                  “     ถ้าจำเป็นกับงานนี้จริงๆ  .  จะยอมให้ตัดก็ได้นะ  “

 

 

 

                  คำพูดนั้นถึงกับทำให้ร่างสูงนิ่งไป   คนอะไรฉลาดเยี่ยงนี้   สมแล้วที่เป็นผู้ติดตามของเอลลิออธ  ไนต์เทรย์  วินเซนต์หยิบกรรไกรคมสีทองขึ้นมาแล้วเดินมายังร่างเล็กที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้สีสวย  มือหนาค่อยๆบรรจงตัดเส้นผมสีดำที่รกรุงรังดูไม่เป็นทรง  ก่อนที่เส้มผมเหล่านั้นจะหล่นลงสู่พื้นพรมสีสวย   ลีโอหลับตาลงปล่อยให้วินเซนต์ตัดผมของตัวเองไปเรื่อยๆ

 

 

 

 

 

 

                  ขณะนั้นเอง  อีกฝ่ายก็กำลังยุ่งเกี่ยวกับงานในคืนนี้ที่คฤหาสน์เรนส์เวิร์ธ  เอลลิออธยืนมองใบหน้าตัวเองในเรือนกระจกใส   มือหนาจับโบว์สีฟ้าใสที่ผูกที่ข้อให้ดูเรียบร้อย  แล้วจัดเสื้อผ้าที่ดูยับเล็กน้อยให้เรียบดูดี 

 

 

                  หมอนั่นไปไหนน่ะ ..

 

 

 

                   ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก

 

 

                   “  เอลลี่  นี่พี่เองนะ “

 

 

                   เสียงสาวดันขึ้น หลังจากที่เสียงเคาะประตูที่ดังก่อนหน้านี้   เอลลิออธมองไปทางประตูที่กำลังจะเปิดออก  แล้วหันไปสนใจตัวเองในกระจกต่อ

 

 

                     วาเนสซ่า  ไนต์เทรย์  เดินเข้ามาในห้องส่วนตัวของผู้เป็นน้องชายสุดที่รัก   เด็กหนุ่มเลิกส่องกระจก  ก่อนที่จะทิ้งตัวลงไปนั่งบนเก้าอี้เบาะนุ่มชั้นดี   หญิงสาวในชุดสีดำลายลูกไม้สวยยืนมองน้องชายที่กำลังนั่งเงียบ

 

 

                       “   ได้เวลาแล้ว  เออร์เนสต์กับคล็อธรออยู่ข้างล่าง  “

 

 

                       “    ลีโอออยู่ไหนล่ะ ?  “

 

 

                        ดวงตาสีไพลินเหลือบมองผู้เป็นพี่ด้วยใบหน้าอันเรียบเฉย   หญิงสาวมองหน้าเอลลิออธอย่างไม่เข้าใจ  ทำไมเป็นมาสเตอร์กับผู้ติดตามกัน  แต่กลับไม่รู้ว่าอยู่ไหนกันซะงั้น

 

 

                         “  พี่จะไปรู้ไหมล่ะ  หมอนั่นไม่ได้เป็นผู้ติดตามของพี่นิ แถมเวลาแบบนี้ทำไมถึงไม่ยอมมาดูแลมาสเตอร์อีกเนี่ย  ไม่ไหวเลยจริงๆ “

 

 

                           ปัง !!!!!!!!!!!

 

 

 

                          ประตูถูกปิดลงพร้อมกับร่างของหญิงสาวที่เดินออกไป    เอลลิออธเท้าคางมองประตูบานนั้นด้วยความเหม่อลอย  เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

 

 

                          ที่พี่พูดมันก็ถูกอยู่หรอก ...