[Fic] My Midget : Ai x Syo [Uta no prince sama]

posted on 10 Apr 2013 16:03 by werrian
เหมือนไม่ได้กลับมาอัพบล้อกเป็นปี //ซับน้ำตา #ผิด
 
สวัสดีทุกท่านค่ะ เวอเรียลค่ะ ;w; กลับมาอัพบล้อกอีกรอบนะคะ
 
ขออภัยที่หายตัวไปนาน //พรากส์
 
ประเด็นของเอนทรี่นี้ . { อันเนื่องมาหลังจากที่เจ้าชายออกซีซั่น 2 ฟฟฟฟฟ} 
 
.
 
 
.
 
 
.
 
เซนไปหล่อมากUndecided #อะไรเมิง#เรย์จิเซนไปปปปปปปปป //โดนต่อย
 
จริงๆมีคนรีเควสให้มาแต่งฟิคค่ะ หลังจากดูตอนแรกของซีซั่นสองแล้วมันนนนนนนน.... ><
 
หมาเคะและโมเอะมาก //โดนทกต่อย  
 
คู่ก็บอกไว้บนชื่อเอนทรี่ไว้แล้ว เอร้ยย คนรีเควสมากำลังฟินคู่นี้อยู่พอดี//โดนต่อย
 
อ่านก่อนน้าาา: เนื้อหาฟิคนี้เป็นเกี่ยวกับรักร่วมเพศ หากใครไม่ชอบก็กดปิดไปเลยน้า
 
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Title:  My Midget.

 

Pairing :  Ai x Syo  (ไอโชวววววววววว #หยุด)

 

Fanfic Original :  Uta no prince sama maji love 2000

 

Warning : Yaoi

 

Rate : PG

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

                  “  ห้ะ !!!!  อะไรนะ !!  “

                 เสียงร้องตกใจดังลั่นไปทั่วบริเวณภายในห้อง นับว่าโชคดีที่ไม่ได้ดังออกไปถึงห้องคนอื่น  มือเล็กค่อยๆขยำกระดาษจดหมายจนเกิดรอยยับเรื่อยๆ พร้อมกับเบิกตาสีฟ้าใสกว้างหลังจากได้อ่านข้อความบนกระดาษแผ่นนั้น

 

                  ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน  หลังจากที่ตัวเขา  คุรุสุ  โช ได้เข้าอยู่ภายใต้การดูแลของรุ่นพี่คอร์สมาสเตอร์ ที่จะคอยช่วยดู และ ช่วยเหลือ ถึงแม้ว่าจะโดนขอให้ดูอยู่ห่างๆก็เถอะ ..

                   มิคาเซะ  ไอ ใช่...เขาคือคนที่จะมาช่วยตัวเด็กหนุ่มเองและชิโนมิยะ นัตสึกิ 

 

                   ‘ นายนี่เตี้ยชะมัด ‘

 

                    ปึด !!!!!!!! 

 

                    จนถึงทุกวันนี้ภายใต้การดูแลของมิคาเซะ ไอ  เขาก็ต้องปฏิตามกฎระเบียบที่คนเป็นรุ่นพี่กำหนดมาให้  เริ่มจากการตื่นนอนตีห้า เข้านอนตอนสามทุ่มและกฎอะไรอีกมากมายเยอะแยะ ถึงแม้ว่าตัวเขาเองไม่ค่อยจะชอบกับกฎพวกนั้นเท่าไหร่ แต่เพื่อการอยู่ร่วมห้องด้วยกัน 3 คน อย่างมีความสุข...  โชนั่งทบทวนความหลังเมื่อเขาต้องมาแชร์ห้องอยู่กับรุ่นพี่พลางถอนหายใจ ขณะนี้ภายในห้องมีเขาอยู่ในห้องคนเดียว 

                   “ เหมือนรุ่นพี่จะออกไปแล้ว ... “

 

                   แล้วนัตสิกิล่ะ ... ?

 

 

                   ทันใดนั้นเองสายตาพลันเหลือบไปมองซองจดหมายสีชมพูที่ถูกตุ๊กตาหมีน่ารักวางทับเอาไว้ข้างหมอนของเขา เจ้าตัวพอจะรู้ว่าใครเป็นคนเขียนจดหมายนี้ มือเล็กหยิบซองจดหมายออกมาก่อนจะแกะตัวจดหมายข้างในออกมาอ่าน

 

                   ‘ ถึงโชจัง

 

                     พอดีมีธุระที่บ้านที่ต้องกลับไปทำประมาณ 3-4 วันนะ  เพราะฉะนั้นตัวฉันจะไม่อยู่ ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกล่วงหน้า ดูแลตัวเองด้วย แต่มีรุ่นพี่ไออยู่ฉันก็ไม่กังวลแล้วล่ะ แล้วจะซื้อชุดคอสตูมน่ารักๆมาฝากนะ

 

                                                                                            ชิโนมิยะ  นัตสึกิ

ป.ล. อยู่กับรุ่นพี่ไอทำตัวดีๆไม่ดื้อไม่ซนนะ ‘

 

 

 

 

               ย้อนกลับมา ณ  ปัจจุบัน 

 

               “ นี่ จงใจให้ฉันอยู่กับรุ่นพี่รึเปล่าเนี่ย “

 

              โชสบถคำพูดออกมาคนเดียว พลางก้มหน้าลงแล้วถอนหายใจ  เด็กหนุ่มไม่ได้ไม่พอใจนัตสึกิที่ไม่อยู่  เพียงแค่รู้สึกถึงความที่ไม่พร้อมที่จะอยู่กับรุ่นพี่ (ที่เด็กกว่า1ปี) ที่ชอบดูถูกเรื่องความสูง โชสูงเพียงแค่ประมาณ 161 แต่ถึงอย่างงั้นมันก็ไม่ผิดที่จะโดนบอกว่า ‘เตี้ย’

 

             “โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย  “

 

               เจ้าของเรือนผมสีทองตะโกนระบายออกไป 1 รอบก่อนที่จะวิ่งออกจากห้องไป

               

 

 

              “  นี่-- รัน-รัน เคยอ่านเรื่องสโนว์ไวท์รึเปล่า “

 

               “  เคยสิ  นายนี่ถามอะไรแปลกๆ  “

              

              “   คนแคระทั้งเจ็ดน่ารักดีเนอะ---- “

 

 

               ท่ามกลางการสนทนาของคนสามคน ถึงแม้ว่าจะมีคนที่คอยเปิดเรื่องสนทนาอยู่เพียงคนเดียวก็เถอะ มิคาเซะ  ไอ  กำลังตักขนมหวานกินเงียบๆพลางฟังเรื่องที่โคโตบุกิ  เรย์จิ  กำลังพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มราวกับเด็กไร้เดียงสา  ตัดกับใบหน้าของคุโรซากิ  รันมารุ ที่กำลังตอบกลับด้วยสีหน้าบึ้งตึง 

 

               ส่วนตัวเขาเองก็ได้แต่นั่งฟังเรื่องตัวละครในสโนว์ไวท์ซึ่งเป็นหัวข้อสนทนาของคนสามคนบนโต๊ะกลมที่เว้นที่นั่งไว้ตรงข้ามกับไอ  ปกติแล้วคามิวจะมานั่ง  แต่เหมือนจะติดธุระเลยไม่ได้มาร่วมวงสนทนาวันนี้

 

                “  ก็ ... คนแคระตัวเล็กๆน่ารักดีอ่ะ “ เรย์จิพูดพลางทำท่าประกอบ

 

                “ ตรงไหนฟะ!!!!!! “

 

                คนแคระ ...

 

                 เจ้าของเรือนผมสีฟ้าน้ำทะเลคิดตามที่เรย์จิพูด ระหว่างนั้นเองภาพของรุ่นน้องเรือนผมสีทองก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของตัวเขา ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมถ้าพูดถึงคนแคระ หรือคนตัวเล็กก็จะนึกถึงคุรุสุ โช ขึ้นมาทันที 

 

                 “  ตัวเล็ก ... “

 

                 “  ไอ ? “  รันมารุหันมาตามต้นเสียง

 

                  “น่ารัก .... “  รอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้าของมิคาเซะ ไอ ทำผู้ร่วมสนทนาถึงกับอึ้งไปช่วงนึงโดยเฉพาะรันมารุ

 

                 “  เห็นม้า – ไอ-ไอ ยังบอกว่าน่ารักเลย “

 

                 “  ไอ ที่นายกำลังคิดอยู่นั่นหมายถึง....?“ เจ้าของตาสองสีเมินคำพูดของเรย์จิพลางหันมาถามคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เด็กหนุ่มนั่งเงียบไม่ตอบอะไร มือเรียวตักขนมหวานคำสุดท้ายเข้าปากตัวเองแล้วเคี้ยวหงุบหงับด้วยใบหน้าเรียบเฉย

 

                 “  คุรุสุ  โช เหรอ ? หมายถึง คุรุสุ โช สินะ “

 

                 “เอ่อ .....  “

 

                 ไอชะงักค้างพลางหันมามองคนที่ยิ้มอยู่  เรย์จิหันมายิ้มให้คนที่อายุน้อยกว่าราวกับว่ารู้อะไรบางอย่าง

 

                 “  .... ไม่รู้สิ “

 

                  เด็กหนุ่มหลุบตาลงแล้วตอบคนที่อายุมากกว่า จริงอยู่ที